ตอนที่ 4
แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนทำให้บุคคลภายในห้องตื่นขึ้น
แต่ก็พียงบางคนเท่านั้น
“อือ...เช้าแล้วหรอเนี้ย” เจมส์ที่ตื่นก่อนใครเพื่อนครางออกมา
พลางบิดขี้เกียจ แต่ก็มีสิ่งผิดสังเกต
//ทำไมท่นอนกว้างจัง// เมื่อเจมส์นึกอย่างนั้นก็หันกลับมาดูเพื่อนทั้ง 2 ที่ยังหลับอยู่ ก็ต้องตกตะลึกกับภาพที่เห็น
//ไปทำอาหารเช้ารอดีกว่า// แล้วเจมส์ก็เดินออกจากห้องนอนไป
......
“อืม...อารายหนากๆวา” โดมครางเสียงยานออกมา
“นิ่งๆน่าคนจะนอน” ฟีลพึมพำอย่างรำคาญ
“ไอ่เหี้ย มึงปล่อยกู” โมลืมตาตื่นก็ตกใจโวยวายลั้นห้อง
“โอ๊ยหนวกหูโวย เงียบเลยมึง” ฟีลเอามืออุดปากโดมให้เงียบ
“อือ..อายเอี้ยอ่อยอูเอย” โดมก็ยังส่งเสียงอู้อี้ออกมา แล้วหยิบหมอนฟาดฟีลอย่างแรง จนฟีลต้องปล่อยมือจากโดม
“เจ็บนะสัส เล่นอย่างนี้ใช่ไม่ได้” ฟีลลุกขึ้นวิ่งไล่โดมจนทั่วห้อง
“เหี้ยกูเหนื่อย หยุดเลยมึง” โดมหอบอย่างหนัก
“มานี้เลยมึง” ฟีลกระชากโดมอย่างแรง ทำให้โดมเสียหลักล้มทับฟีลอย่างจัง
“เอ่อ..ทั้ง 2 คนไปล้างหน้าล้างตาเร็ว อาหารเสร็จแล้ว”
เจมส์ที่เปิดประตูเข้ามาเห็น ก็รีบพูดออกไป
ทำให้ทั้งคู่ได้สติแล้วผละออกจากกัน
โดมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยอาการใจเต้นแรง ทิ้งฟีลนั่งกุมหัวใจหัวเองอยู่คนเดียว
...................................................................................................................................................................
ลงละนะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น