ตอนที่ 3
หลังจากที่มีนเดินออกไป เจมส์ก็ปล่อยน้ำตาที่พยายามข่มเอาไว้ออกมามากมาย พร้อมทั้งเอ่ยปากตัดพ้อมีนเรื่องที่ทำกับตนแบบนี้ จนเวลาล่วงเลยมาจนเที่ยงคืน
เจมส์จึงนึกขึ้นได้ว่าทิ้งเพื่อนิีก 2 คน ออกมานานมากแล้ว แต่เมื่อเดินกลับมาถึงโต๊ะ ไม่ทะนได้นั่งลง โดมก็เปฺดประเด็นถามทันทีว่าตนหายไปไหนมา
"เจมส์มึงหายไปไหนมา ทำไมไม่เอาโทรศัพท์ไปด้วย ไปทำไรมาทำไมปากเจ่อขนาดนี้ แล้วร้องไห้ทำไม" คำถามมากมายที่โดมถามออกไป ทำให้คนที่นั่งไม่สนใจใครยุังมึนไปด้วยเลย
"โดม มึงถามมันทีคำถามดิ ดูหน้ามันดิ" ฟีลบอกให้โดมมองหน้าเจมส์ที่ตอนนี้ทำท่าจะร่องไห้อีกรอบ
"เออๆ มึงตอบกูมาว่ามึงไปไหนมา" โดมเหนอย่างนั้น จึงถามเจมส์ใหม่ทีละคำถาม
"เราไปเข้าห้องน้ำมาไง"เจมส์จำใจโกหคออกไป เพราะไม่อยากให็ พวกเขารู้ความจริง
"แล้วทำไมไม่เอาโทรศัพท์ไปด้วย" โดมถามคำถามต่อไปทันทีที่ได้คำตอบคำถามแรก
"มึงก็ถสมไรแปลกๆ คนไปเข้าห้องน้ำ ไม่เห็นต้องพกโทรศัพท์ไปด้วยเลย ไอ่โง่เอ่ย"ฟีลด่าโดมออกมาอย่างเหลืออด
"แล้วมึงมั่วไรด้วยอะ ไอ่ควาย"โดมมีอาการหงุดหงิดอย่างแสดงออกได้ชัดเจน
"มึงก็จะถามไรมันมากวะ มันไม่ใช่เรื่องของมึง"ฟีลตอกกลับอย่างไม่ยอม
"เอ่อ นี่โดมฟีลคือคืนนี้เราขอไปนอนด้วยซิ"โดมกับฟีลที่กำลังจะวางมวยกะน หันมองมองเจมส์อย่างพร้อมเพียง
"ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร"เจมส์เองก็ตกใจที่ทั้งคู่หันมามองตนด้วยสายตาสงสัย
"ใครว่าไม่ได้ ดีสะอีกกูเบื่อขี้น่ามันติตายละ"โดมดึงเจมส์เข้ามานั่งกอดคอ
"ให้มันจริงนะมึง ได้มันแล้วลืมกู"
.jpg)
เค้าเพิ่งสอบเสด อัพละน้า
ตอบลบ