ตอนที่ 4 100

ตอนที่ 4

แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนทำให้บุคคลภายในห้องตื่นขึ้น แต่ก็พียงบางคนเท่านั้น

“อือ...เช้าแล้วหรอเนี้ย” เจมส์ที่ตื่นก่อนใครเพื่อนครางออกมา พลางบิดขี้เกียจ แต่ก็มีสิ่งผิดสังเกต

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 

//ทำไมท่นอนกว้างจัง// เมื่อเจมส์นึกอย่างนั้นก็หันกลับมาดูเพื่อนทั้ง 2 ที่ยังหลับอยู่ ก็ต้องตกตะลึกกับภาพที่เห็น

 //ไปทำอาหารเช้ารอดีกว่า// แล้วเจมส์ก็เดินออกจากห้องนอนไป

......

“อืม...อารายหนากๆวา” โดมครางเสียงยานออกมา

“นิ่งๆน่าคนจะนอน” ฟีลพึมพำอย่างรำคาญ

“ไอ่เหี้ย มึงปล่อยกู” โมลืมตาตื่นก็ตกใจโวยวายลั้นห้อง

“โอ๊ยหนวกหูโวย เงียบเลยมึง” ฟีลเอามืออุดปากโดมให้เงียบ

“อือ..อายเอี้ยอ่อยอูเอย” โดมก็ยังส่งเสียงอู้อี้ออกมา แล้วหยิบหมอนฟาดฟีลอย่างแรง จนฟีลต้องปล่อยมือจากโดม

“เจ็บนะสัส เล่นอย่างนี้ใช่ไม่ได้” ฟีลลุกขึ้นวิ่งไล่โดมจนทั่วห้อง

“เหี้ยกูเหนื่อย หยุดเลยมึง” โดมหอบอย่างหนัก

“มานี้เลยมึง” ฟีลกระชากโดมอย่างแรง ทำให้โดมเสียหลักล้มทับฟีลอย่างจัง

                                                                                                                                       

“เอ่อ..ทั้ง 2 คนไปล้างหน้าล้างตาเร็ว อาหารเสร็จแล้ว” เจมส์ที่เปิดประตูเข้ามาเห็น ก็รีบพูดออกไป 

ทำให้ทั้งคู่ได้สติแล้วผละออกจากกัน โดมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำด้วยอาการใจเต้นแรง ทิ้งฟีลนั่งกุมหัวใจหัวเองอยู่คนเดียว

...................................................................................................................................................................

ลงละนะ 

ตอนที่ 4 75

ตอนที่ 4

ณ  ห้อง 1030

“เข้ามาสิไอ่เจมส์” โดมชวนเจมส์เข้าห้องของตนเอง

“โห่ ห้องพวกนายสวยจัง” เจมส์เข้ามาในห้องก็ตาวาว เพราะห้องได้ตกแต่งเป็นแนววินเทจ ไม่เหมือนห้องเค้า ทั้งที่ห้องก็อยู่ติดกัน วันนี้มีอะไรที่ทำให้เขาแปลกใจมากมาย พวกเค้าทั้ง 2 คนอยู่เดียวกับเค้า อยู่ชั้นเดียวกัน ห้องก็ติดกัน

“มึงจะช็อคอีกนานป่ะ หลบกูจะอาบน้ำ” ฟีลใช่ให้เจมส์หลบ เพราะเค้าเองก็ง่วงนอนเต็มทีแล้ว

“เอ่อ แล้วจะให้เรานอนที่ไหนหรอ” เจมส์ถามโดมที่กำลังนั่งดูหนังอยู่

“ก็นอนในห้องนอนสิถามแปลกๆ”โมตอบเจมส์ แล้วกลับไปสนใจหนังของเค้าต่อ

“แล้วห้องไหนหรอ” เจมส์อยากสำรวจห้องนอนเต็มทีแล้ว

“ห้องนั้นไง” โมชี้ไปที่ห้องนอนที่ตนกับฟีลนอน

“มันห้องเดียวกับที่ฟีลนอนนิ” เจมส์ถามอย่างสงสัย

“คืออีกห้องพวกกูทำห้องเก็บของไปแล้ววะ”โดมหันมาประจันหน้ากับเจมส์

“เรานอนโซฟาก็ได้นะ” เจมส์รู้เกรงใจเจ้าของห้อง

“ไม่เป็นไรเตียงกว้างจะตาย ไอ่ฟีลมันเปลี่ยนมาใหม่” โดมลุกขึ้นลากเจมส์เข้ามาในห้องนอน

“เห็นไม่ บอกแล้ว” โดมบอกเชิงถามเจมส์

“งั้นเราขออาบน้ำหน่อยนะ แล้วก็ช่วยหาเสื้อผ่ให้เราด้วยนะ”เจมส์เดินเข้าห้องน้ำไป

“แล้วกูจะให้มันใสไรวะ” โดมเปิดตู้เสื้อผ้า ไล่สายตาดูเสื้อผ้าที่เจมส์พอจะใส่

“ใส่ตัวนี้ละกัน” โดมดึงเอาเสื้อกับกางเกงออกจากตุ้ แล้วพาดไว้กับอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ

“เจมส์เสื้อผ้าวางอยู่ที่อ่างล้างหน้า รีบอาบด้วยกูจะอาบต่อ” โดมบอกเจมส์ แล้วเดินมาล้มตัวนอน

กลิ้งบนเตียง

“โดมไปอาบน้ำสิ มองเราอยู่ได้” เจมส์เมื่อเดินออกจกห้องน้ำก็โดนจ้องทันที

“เออๆ มึงเดี่ยวกูนอนกลางเองนะ มึงนอนก่อนได้เลยไม่ต้องรอ” โดมเมื่อเข้ามาในห้องน้ำก็สลัดเสื้อผ้าออกจากตัว แล้วลงไปแช่น้ำในอ่างที่น่าจะเป็นเจมส์ที่เตรียมไว้ให้

//แม่งไอ่เจมส์ใส่แบบนั้นน่ารักชิบหาย เห้ยกูคิดไรว่ะ รีบอาบแล้วไปนอนดีกว่า// เมื่อโดมออกมาจากห้องน้ำก็มุ้งตรงไปที่เตียงทันที ขนาดนอนยังน่ารักเลย

//แม่งคิดไรวะนอนดีกว่า// แล้วโดมก็ล้มตัวลงนอน

ฟีล

โดม

เจมส์

...........................................................................................

ฝันดีน้า ทุกคน

ตอนที่ 3 100

ตอนที่ 3

       หลังจากที่มีนเดินออกไป เจมส์ก็ปล่อยน้ำตาที่พยายามข่มเอาไว้ออกมามากมาย  พร้อมทั้งเอ่ยปากตัดพ้อมีนเรื่องที่ทำกับตนแบบนี้ จนเวลาล่วงเลยมาจนเที่ยงคืน

       เจมส์จึงนึกขึ้นได้ว่าทิ้งเพื่อนิีก 2 คน ออกมานานมากแล้ว แต่เมื่อเดินกลับมาถึงโต๊ะ ไม่ทะนได้นั่งลง  โดมก็เปฺดประเด็นถามทันทีว่าตนหายไปไหนมา

"เจมส์มึงหายไปไหนมา ทำไมไม่เอาโทรศัพท์ไปด้วย ไปทำไรมาทำไมปากเจ่อขนาดนี้ แล้วร้องไห้ทำไม" คำถามมากมายที่โดมถามออกไป ทำให้คนที่นั่งไม่สนใจใครยุังมึนไปด้วยเลย

"โดม มึงถามมันทีคำถามดิ ดูหน้ามันดิ" ฟีลบอกให้โดมมองหน้าเจมส์ที่ตอนนี้ทำท่าจะร่องไห้อีกรอบ

"เออๆ มึงตอบกูมาว่ามึงไปไหนมา" โดมเหนอย่างนั้น จึงถามเจมส์ใหม่ทีละคำถาม

"เราไปเข้าห้องน้ำมาไง"เจมส์จำใจโกหคออกไป เพราะไม่อยากให็ พวกเขารู้ความจริง

"แล้วทำไมไม่เอาโทรศัพท์ไปด้วย" โดมถามคำถามต่อไปทันทีที่ได้คำตอบคำถามแรก

"มึงก็ถสมไรแปลกๆ คนไปเข้าห้องน้ำ ไม่เห็นต้องพกโทรศัพท์ไปด้วยเลย ไอ่โง่เอ่ย"ฟีลด่าโดมออกมาอย่างเหลืออด

"แล้วมึงมั่วไรด้วยอะ ไอ่ควาย"โดมมีอาการหงุดหงิดอย่างแสดงออกได้ชัดเจน

"มึงก็จะถามไรมันมากวะ มันไม่ใช่เรื่องของมึง"ฟีลตอกกลับอย่างไม่ยอม

"เอ่อ นี่โดมฟีลคือคืนนี้เราขอไปนอนด้วยซิ"โดมกับฟีลที่กำลังจะวางมวยกะน หันมองมองเจมส์อย่างพร้อมเพียง

"ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร"เจมส์เองก็ตกใจที่ทั้งคู่หันมามองตนด้วยสายตาสงสัย

"ใครว่าไม่ได้ ดีสะอีกกูเบื่อขี้น่ามันติตายละ"โดมดึงเจมส์เข้ามานั่งกอดคอ

"ให้มันจริงนะมึง ได้มันแล้วลืมกู"

ตอนที่ 3 60

ตอนที่ 3

ติ้งๆๆ ติ้งๆๆ

“มีอะไรหรอเจมส์”โดมถามเจมส์เมื่อได้ยินเสียงไลน์หลายต่อหลายครั้ง

“เปล่าๆ ไม่มีไรเราขอไปเข้าห้องน้ำแปปนะ”เจมส์เดินออกจากโต๊ะ ก็มองหาทางไปห้องน้ำ แต่ไม่ทันได้เดินออกจากตรงนั้นก็มีคนมากระชากแขนเจมส์  ลากเจมส์มาทางซอกลืบของผับ

“ไงมึง ออกมาแรดก็บอกกูดีๆก็ได้”มีนพูดออกมา แล้วยิ้มเย้ยหยัน

“เรามากับเพื่อนของเรา”เจมส์ตอบมีนด้วยอาการนอยล์

“หึ...งั้นไอ่คนที่ยืนข้างมึงคือใคร”

“เค้าชื่อโดมเป็นเพื่อนใหม่เราเอง”

“ดีกูชอบมัน มึงต้องแนะนำมันให้กูรู้จัก”เจมส์อึ้งกับคำพูดของมีน ตนรู้จักกันมา 3 ปี มีนไม่เคยสนใจ  แต่กับโดมแค่เห็นหน้าครั้งแรก มีนออกอาการอยากรู้จักในทันที

//ทำไม...ทำไมถึงเป็นโดมไม่เป็นเราละมีน//

“ไม่....เราไม่ยอมให้โดมมาเจอสิ่งเลวร้ายหรอก”

“มึงว่ากูเลวหรอ”มีนขบฟันกรอด

“ใช่..ขอร้องอย่ามายุ่งกับโดม”

“หึ...งั้นมึงจะแลกด้วยอะไร “

“เราไม่มีอะไรที่จะแลกหรอก แต่ขอร้องเถอะ”

“จูบแรกของมึงไง”

“นายพะ...อืม”มีนประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากเจมส์อย่างรวดเร็ว  เจมส์ที่ตกใจกับการกระทำของมีนถึงกับอ้าปากค้าง มีนจึงได้โอกาสสอดลิ้นของตนเข้าหยอกล้อกับลิ้นเล็กที่พยายามหลบซ้อน แต่ก็หลบซ้อนไม่พ้น มีนดูดดึงลิ้นเล็กตรงหน้า โกบโกยความหอมหวานอย่างไม่รู้จักพอ

“อืม อึก อื้ม”ร่างเล็กเริ่มทุบตีแผ่นอกมีน เพราะรู้สึกกำลังขาดอาการหายใจ มีนจึงจำเป็นต้องปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ

“จำไว้ทีหลังอย่ามายุ่งเรื่องกู"แต่มีนก็ยังคว้าท้ายทอยเจมส์มาบดขยี้ริมฝีปาก แล้วเดินจากไป

ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

ผับ P

“เพิ่งเสด็จมานะมึง”โดมแขวะเจมส์ที่เพิ่งเดินมาถึงโต๊ะ

“เราขอโทษ พอดีรถติดนะ”เจมส์บอกเหตุผลที่มาช้า

“เออๆ แล้วมึงจะดื่มไร”โดมถามเจมส์แต่สายตายังคงจดจ่อกับ นักร้องสาวบนเวที

“เราขอเป็นโค้กละกันนะ”เจมส์ตอบอย่างอายๆ ที่ตนไม่ดื่มเหล้าเหมือนพวกเค้า

“ได้ๆ เจมส์มึงว่า สาวบนเวทีสวยป่ะ”โดมถามเจมสือย่างตื่นเต้น

“เอ่อ ก็สวยนะ ทำไมหรอ”เจมส์ถามโดมกลับแล้วหันไปมองบนเวที

“กับที่เหี้ยนี้คลอเคลียอยู่ คนไหนสวยกว่ากัน”โดมชี้ไปที่สาวสวย หน้าอกโต ขณะที่ฟีลยังซุกไซร้ซอกคออย่างเพลิดเพลิน

“เรา...เราบอกไม่ถูกอะโดม”เจมส์ถึงกับอ้าปากค้างที่เห็นการกระทำของฟีล

“พวกมึง กูไปเข้าห้องน้ำแปป”ฟีลบอกโมกับเจมส์ แล้วลากสาวข้างกายตามเข้าห้องน้ำไป

“อย่าไปสนใจมันเลย ไอ่เจมส์ไปเต้นกันดีกว่า”

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เสียงกรี๊ด ดังขึ้นพร้อมกับร่างหนาที่คุ้นตา เจมส์เองถึงกับอื้งไม่คิดว่าร่างหนาจะทำงานที่นี้ และในไม่นานเสียงดนตรีก็บรรเลงขึ้น

ตอบตัวเองไม่ได้เลย ว่าทำไมคิดถึงเธอ       อยากจะรู้ก็ไม่รู้เพราะอะไร
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอน   คือสิ่งเดียวที่ฉันมั่นใจ
คือฉันชอบพาตัวเองไปอยู่ใกล้ๆ เธอค้นใจดูกี่ทีทุกทีก็เป็นเหมือนเดิมเสมอ
คล้ายๆ ว่ามีแต่เธอ   มาอยู่อาศัยในใจฉัน
เธอคือความรักหรือเปล่า   ถามหัวใจเบาๆ มันก็ตอบไม่แน่ใจ
ถ้าไม่ได้รักแล้วคิดถึงเธอทำไม   หากเธอไม่ว่าอะไร
อยากพาหัวใจไปปรึกษาเธอ   อยากได้ยินเสียงของเธอ
อยากเจอรอยยิ้มของเธอ   ทำไมนะ ทำไมฉันเป็นเอามาก
ช่วงเวลาที่ไม่เจอ ชีวิตฉันมันลำบาก   ไม่รู้เธอมีอาการเหมือนกันบ้างไหมเธอ
ค้นใจดูกี่ที ทุกทีก็เป็นเหมือนเดิมเสมอ   คล้ายๆ ว่ามีแต่เธอ
มาอยู่อาศัยในใจฉัน   เธอคือความรักหรือเปล่า
ถามหัวใจเบาๆ มันก็ตอบไม่แน่ใจ   ถ้าไม่ได้รักแล้วคิดถึงเธอทำไม
หากเธอไม่ว่าอะไร   อยากพาหัวใจไปปรึกษาเธอ
can I call you my baby
can I call you my baby baby
I call you my baby

//ทำไหมมีนถึงหล่อขนาดนี้น่า ยิ่งขึ้นเวทียิ่งน่าดึงดูด//เจมส์คิดในใจ  ตาเมื่อเห็นสายตาของมีนที่กำลังมองมาทางตนก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาทันที

“พวกมึงสองตัวออกมายืนตรงนี้ทำหอกไรวะ”ฟีลที่เพิ่งเส็จธุระ เมื่อไปที่โต๊ะไม่พบหัวใครสักคนจึงมองหา ก็มาสะดุดกับแผ่นหลังเล็กที่ยืนอยู่คู่กัน เลยเดินมาตามทั้งคู่กลับโต๊ะ

“ก็มึงไม่อยู่นิ พวกกูเลยมาดูไลท์แก่เบื่อ”โดมตอบฟีลอย่างเซ็งๆ ขณะที่สายตาไปสะดุดกับรอยบนต้นคอ

แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป โดยโมเดินนำหน้าทั้ง 2 คนกละบไปนั่งที่โต๊ะ

ตอนที่ 1 100

ตอนที่1

ห้อง 1031

เวลา 07.00น.

"มีนตื่นได้แล้ว"เจมส์ปลุกมีนด้วยความเขิล

"อืม..มึงมายุ่งอะไรกะกูวะ"มีนตวาดเจมส์ จนเจมส์สะดุง

"ได้เวลาตื่นแล้วนะ"เจมส์บอกมีนแล้วเดินออกไป

"มึงจะไปไหน"มีนกระชากเจมส์ ทำให้เจมส์เสียหลักล้ม แต่มีนรับเจมส์ไว้ทันท่วงที

"ลุกออกไปจากกูได้แล้ว"มีนบอกเจมส์อย่างเสียอารมณ์
"เราขอโทษ"เจมส์ตอบมีน แล้วเดินออกจากห้องไป
เวลา. 07.30น.
ก๊อกๆ
"มีนเราทำอาหาร ไว้ให้บนโต๊ะนะ"เจมส์บอกมีนแล้วเดินทางไป รร.

ณ รร.
"มึงๆ ได้อยู่ห้องเดียวกันอีกแล้ววะ"โดมบอกฟีล ขณะไล่สายตามองรายชื่อเพื่อนคนอื่นๆในห้อง
"กูละเบื่อขี้หน้ามึง"ฟีลหยอกโดม โดยไม่รู้เลยว่าอีกคนกำลังน้อยใจ
"เออ...ใช่สิกูไม่ใช่คนสำคัญของมึงนิ"โดมตอลบอย่าง นอยล์ๆ
"เอ่อ...ขอโทษนะครับ ผมขอดูรายชื่อหน่อย"เจมส์บอกคนตัวเล็กตรงหน้า
"ได้ๆ"โดมตอบเจมส์ด้วยอาการอึ้งๆ ไม่คิดว่าผู้ชายจะน่ารักขนาดนี้
"พวกนายอยู่ห้อง 10 รึป่าว"เจมส์ถามทั้งสอง ด้วยความเป็นมิตร
"ใช่...กูชื่อโอม ไอ่บ้านั่นชื่อฟีล มึงอะชื่ออะไร"
"เราชื่อเจมส์เราขอเป็นเพื่อนกับพวกนายได้ไหม"
"ได้ๆพวกกูยังไม่มีเพื่อนเหมือนกัน"
"เราดีใจจังที่ได้เป็นเพื่อนกับพวกนาย"
"เออๆ เย็นนี้ไปฉลองเพื่อนใหม่กัน"โดมออกไอเดียร์
"กูได้หมด"ฟีลตอบขณะกำลังเล่นคุกกี้รัน
"เราโอเค.....เจอกันที่ไหนหรอ"เจมส์ตอบตกลง
"ผับ p ละกัน ตอน 2 ทุ่ม"โดมบอกสถานที่กับเวลา

ห้อง1030
"มึงช่วยใส่เสื้อดีๆดิ"ฟีลบอกโดมอย่างหงุดหงิด ที่โดมใส่เสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงขาสั้นสีแดง
"เออๆ เดียวกูใส่แจ็คแก็ตทับก็ได้วะ เรื่องมาก"โดมเดินไปหยิบแจ็คแก็ตมาสวม
แล้วทั้งคู่ก็มุ่งตรงไปยังสถานที่นัดพบ

ห้อง 1031
"มึงจะออกไปไหน"มีนถามเจมส์อย่างสงสัย เพราะไม่เคยเห็นเจมส์ออกไปไหนดึกดื่น
"คือเราจะออกไปข้างนอกกับเพื่อนเรานะ"เจมส์หันมาตอบมีน
"ห้ามมึงกลับห้องเกิน 5 ทุ่ม ไม่งั้นเชิญมึงนอนนอกห้อง"มีนก้มลงกระซิบข้างหูเจมส์ ทำให้เจมส์หน้าร้อนทันที แถมมีนยังสูดกลิ่นแป้งเด็กที่เจมส์ทาเข้าเต็มปอด เจมส์จึงรีบวิ่งออกจากห้องไป

                                         เจมส์                       โดม                            ฟีล

                            

มีน

ตอนที่ 1 50

ตอนที่ 1

3 ปีก่อน

ก๊อกๆ ร่างเล็กเคาะประตูห้อง 1031

"เข้ามาเลย"ฟีลตอบไปแบบไม่ใส่ใจกับผู้มาใหม่

แอด......ปัง เสียงเปิดปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับผู้มาใหม่

"หวัดดี...กูชื่อโดม มึงอะ"โดมถามออกไปอย่างเป็นมิตร

"กูต้องบอกมึง ??"ฟีลหันกลับมามองโดม ถึงกับอึง อ้าปากค้าง เพราะไม่คิดว่าผู้มาใหม่จะน่ารักขนาดนี้   ดูเผินๆใครๆก็ต้องคิดว่าเป็นผู้หญิง

"มึงมองไรวะ"โดมถามอย่างกวนตีน

"กูชื่อ ฟีล จำให้ดีนะมึง"ฟีลเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงบอกชื่อตัวเองกับโดมไป

"โอเค ต่อไปนี้มึงคือรูมเมทกู"โดมพูดรจบก็เดินเข้าห้องตนเองไป

ปัจจุบัน

เวลา 07.00น.

"อืม"โดมครางออกมา เมื่อรู้สึกมีอะไรล่วงเข้าไปในเสื้อนอน

"ไมมันน่ารักขนาดนี้วะ.....บ้าๆ กูคิดอะไรวะ"ฟีลคิดในใจ แล้วชักมือกลับ

"ไอ่เหี้ยโดม มึงตื่นๆ"ฟีลหันไปมองนาฬิกาแล้วหันกลับมาปลุกโดม

"อือ...อืมขออีก 5 นาที"โดมตอบงึมงำออกมาพร้อมเอามือกระชากแขนฟีลให้ลงมานอนข้างๆกัน        ฟีลตกใจ นอนตัวแข็งทื่อเมื่อโดมเอาแขนเล็กมาพาดบนเอวตนเอง

เวลา 07.30น.

"อือ...อะไรหนักๆวะ"โดมพูดออกมาหลังจากรู้สึกมาอะไรมารัดตน จนอึดอัด จึงลืมตาตื่นขึ้นเห็นแขนของคนที่ตนนอนอยู่ในอ้อมกอดพาดอยู่ที่เอวก็ตาสว่างทันที

"เหี้ย..."โดมอุทานพร้อมกับฝ่าตีนอรหันต์ถีบคนบนเตียงจนตกพื้น

ตุบบบบบบบบบบ

"โอ๊ยเจ็บสัส...ไอ่โดมมึงทำเหี้ยไรวะ"ฟีลถามขึ้นเมื่อลุกขึ้นจากพื้น

"ป่าว...สายแล้วกูไปอาบน้ำดีกว่า"โดมตอบฟีลแล้ววิ่งหายเข้าห้องน้ำไป 

ฟีลมองแผ่นหลังโดมอย่างงง

"ไอ๋โดมกูอาบน้ำด้วย"ฟีลบอกโดม พร้อมเดินเข้ามาในห้องน้ำ

"เหี้ยฟีลมึงเข้ามาทำไม"โดมถามฟีลอย่างอึงๆ

"ก็เข้ามาอาบน้ำกับมึงสิ"ฟีลตอบโดม ขณะถอดเสื้อ

"มึงออกไปเลย..กูจะอาบคนเดียว"โดมพยายามผลักฟีลออกจากห้องน้ำ แต่ฟีลขืนแรงเอาไว้ ทำให้ทั้งคู่ลื้นตกลงไปในอ่างน้ำ

Intro

“มึงเป็นเหี้ยไรวะ”โดมถามฟีลอย่างสงสัย

“มึงไม่ต้องมายุ่งกับกู”ฟีลตอบโดม พร้อมเดินออกจากห้อง

“เหี้ยมึงจะไปไหน”โดมวิ่งตามฟีลออกไป

..........................................................................................

“มึงเมามากแล้วกลับห้องเถอะ”โดมพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง

“เมิงเงียบปายเลย”ฟีลตอบโดมไป แต่สายตาจดจ่ออยู่กับริมฝีปากโดม

“มึงอะ...อือ”เมื่อโดมรู้สึกตัวอีกที ฟีลก็ประกบริมฝีปากลงมาแล้ว  โดมพยายามดิ้นเพื่อให้ฟีลปล่อย แต่ผลกลับออกมาตรงกัน     ยิ่งดิ้นมากเท่าไร ฟีลก็ยิ่งขบกัดดูดดึงริมฝีปากโดมมากขึ้นเท่านั้น

..........................................................................................

“ฮึก..ฮื่อๆ”เจมส์นั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างนัก

“เงียบ..กูบอกให้มึงเงียบ”มีนตวาดเจมส์อย่างอารมณ์เสีย

…………………………………………………………………

“นายต้องการให้มันเป็นแบบนี้ใช่ไม”เจมส์ถามพร้อมน้ำตา

“ใช่มึงจะทำไม”มีนตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“เราจะได้ไปหาคนที่เค้าต้องการเรา”เจมส์เช็ดน้ำตาที่ไหล แล้วเดินจากไป ทิ้งให้มีนนิ่งอึงอยู่คนเดียวในห้อง

........................................................................................

Image

โดม

หนุ่มร่างเล็กที่ใครๆเห็นเป็นต้องหลง

“แม่ง...กูผู้ชายนะเว้ย”

ฟีล

หนุ่มร่างสูงผู้ไม่รู้ใจตัวเอง ว่าหลงรักเพื่อนสนิท

“คิดได้ไง...ว่ากูรักมัน”

เจมส์

หนุ่มน้อยผู้อ่อนต่อโลก ที่หลงรักเค้ามาตลอด 3 ปี

“ทำไมเค้าถึงไม่มองผมบ้าง”

มีน

หนุ่มร่างหนา ผู้ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น

“ยังไงมึงก็ต้องเป็นของกู”

มายด์

แก็งขบวนการสาววาย ร่าเริงสดใส จิ้นตลอดเวลา

“ถ้าโดมกะฟีลเป็นแฟนกันจริงๆก็ดีนะสิ”

พลอย

แก็งขบวนการสาววาย เงียบๆ แต่นางจิ้นเก่งสุด

“เขิลอะ แกดูดิๆ”

แพรว

แก็งขบวนการสาววาย สาวหวานที่มีเรื่องฟินตลอดเวลา

“แกๆ ฉันมีเรื่องจะเล่า”

แก้ม

แก็งขบวนการสาววาย สาวเท่ห์ (ไม่รู้อิโน่อิเน่อะไรเลย)

“พวกแกช่วยหยุดจิ้นสักวิ จะตายป่ะ”